Śląsk Rośnie Zielono
licznik gości 231779

Grafik

Rok utworzenia: 1997
Powierzchnia: 27,43 ha
Rodzaj: leśny
Położenie administracyjne: powiat strzelecki, gmina Leśnica, nadleśnictwo Strzelce Opolskie
Położenie geograficzne: N 50° 26' 25,51"; E 18° 13' 27,51"

Rezerwat położony jest na terenie Parku Krajobrazowego „Góra Św. Anny” oraz Obszaru Natura 2000 „Góra Świętej Anny”, w odległości około 1 km od miejscowości Czarnocin.

Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ze względów naukowych i dydaktycznych lasu bukowego o charakterze naturalnym z udziałem licznych drzew pomnikowych. W rezerwacie dominuje 130-letni buk rosnący na grubej warstwie lessu, podatnego na erozję wodną. Teren ten charakteryzuje się urozmaiconą rzeźbą terenu – stwierdzono doliny wciosowe i jary w części zachodniej, a także leje i obniżenia krasowe w części północnej. W rezerwacie wyróżniono dwa zbiorowiska leśne: kwaśną buczynę niżową i żyzną buczynę niżową. Wśród 86 rosnących tu gatunków roślin występują również gatunki chronione: bluszcz pospolity, kalina koralowa, kruszyna pospolita, przytulia wonna. W rezerwacie swoje stanowiska mają także gatunki zagrożone w skali regionu: perłówka jednokwiatowa, przytulia okrągłolistna, przetacznik górski, tojeść gajowa.

Wzdłuż północno-wschodniej granicy rezerwatu biegnie ścieżka dydaktyczna „Z Góry Św. Anny do Zalesia Śląskiego” oraz żółty szlak turystyczny.

Czy wiesz, że…?

… Nazwa rezerwatu wywodzi się od znajdującego się w jego pobliżu kamiennego pomnika o tej samej nazwie, upamiętniającego pewne tragiczne wydarzenie. W dawnych czasach okoliczne lasy były bardzo bogate w zwierzynę, stąd też według podań stanowiły ulubione miejsce polowań właścicieli tych terenów. Pewnego razu hrabia Renard miał zabrać po raz pierwszy na polowanie swego syna, który zginął tam od rykoszetu. Było to w roku 1855. W miejscu jego śmierci został postawiony monumentalny kamienny krzyż, na którym widnieje tylko jedno łacińskie słowo – „Filio”, co oznacza „Synowi”. W miejsce to nie zapuszczają się po zmroku mieszkańcy okolicznych wiosek, bojąc się spotkać ducha zbyt wcześnie zmarłego, błądzącego po lesie młodego grafa.

… Wszystkie części bluszczu pospolitego, a zwłaszcza owoce, są trujące dla człowieka, bydła, kur, psów, saren i owiec. Obecność słabo trujących metabolitów w owocach jest dla bluszczu korzystna, bowiem ogranicza  jego spożycie przez pojedynczego roślinożercę, co zwiększa szanse na skuteczne rozprzestrzenienie. Bluszcz jest rośliną długowieczną – znane są okazy 500-letnie o łodygach o kilkunastocentymetrowej średnicy.