Śląsk Rośnie Zielono
licznik gości 231758

Nad Białką

Rok utworzenia: 1999
Powierzchnia: 8,96 ha
Rodzaj: przyrody nieożywionej
Położenie administracyjne: powiat nyski, gmina Głuchołazy ,
Położenie geograficzne: N 50° 18' 36,49"; E 17° 21' 59,61"

Rezerwat przyrody „Nad Białką” zlokalizowany jest na terenie Parku Krajobrazowego „Góry Opawskie” i Obszaru Natura 2000 „Góry Opawskie”.

Celem jego ochrony jest zachowanie walorów krajobrazowych i geologicznych przełomu rzeki Białej Głuchołaskiej ze śladami po eksploatacji złota z XII–XIII wieku. Większa część rezerwatu zlokalizowana jest na terenie wysokiego tarasu nadzalewowego Białej Głuchołaskiej, położonego u podstawy stoku Góry Parkowej. Zachowały się tutaj ślady dawnej działalności górniczej z XII i XV wieku w postaci szurfów (szybików poszukiwawczych), odkrywek powierzchniowych, hałd i usypisk. Teren rezerwatu charakteryzuje się nie tylko wysokimi walorami przyrody nieożywionej, ale jest również ciekawy pod względem florystycznym i faunistycznym. Występuje tu 157 gatunków roślin naczyniowych, w tym kilkanaście gatunków chronionych i zagrożonych: parzydło leśne, paprotka zwyczajna, kruszczyk szerokolistny, czerniec gronkowy, zanokcica skalna, bodziszek żałobny, tojeść gajowa, przenęt purpurowy. Z ciekawszych przedstawicieli fauny należy wymienić: pliszkę górską, pluszcza, podkowca małego, rzęsorka rzeczka. Badania fitosocjologiczne przeprowadzone w granicach obszaru chronionego pozwoliły wyodrębnić tutaj dwa zbiorowiska roślinne – kwaśną buczynę górską i ziołorośla z panującym lepiężnikiem białym.

Przez teren rezerwatu biegnie żółty szlak turystyczny oraz przyrodnicza ścieżka dydaktyczna.

Czy wiesz, że…?

… Podkowiec mały to niewielki ssak z rzędu nietoperzy. Do orientacji w przestrzeni, jak większość nietoperzy, wykorzystuje echolokację, tzn. emituje bardzo wysokie, niesłyszalne dla człowieka ultradźwięki, wytwarzane przez krtań, a następnie wysyłane przez nos. Dźwięki te odbijają się od przeszkód i ofiar, a następnie wracają jako echo do uszu nietoperza. Podkowce posiadają na pyszczku wokół nozdrzy narośl w kształcie podkowy, umożliwiającą im skupianie w wąską ukierunkowaną wiązkę ultradźwięków emitowanych przez nos. Podstawowe pożywienie podkowca małego stanowią drobne owady wielkości od 3 do 14 mm. Są to głównie komary, ćmy, chruściki, muchówki, a także pająki i inne bezkręgowce chwytane zarówno w locie, jak i z powierzchni skał, pni i liści. W czasie zimowego niedoboru pokarmu, jak większość nietoperzy żyjących w klimacie umiarkowanym, podkowiec mały przechodzi w stan hibernacji (sen zimowy). W tym okresie temperatura jego ciała spada poniżej normalnej tak, że różni się zaledwie o 1-2oC od temperatury otoczenia. Spowolnieniu ulegają wszystkie procesy życiowe, a krew krąży jedynie w najważniejszych narządach wewnętrznych.

W Polsce gatunek ten objęty jest ochroną ścisłą, umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako zagrożony wymarciem.