Śląsk Rośnie Zielono
licznik gości 228728

Złote Bagna

Rok utworzenia: 2001
Powierzchnia: 37,81 ha
Rodzaj: torfowiskowy
Położenie administracyjne: powiat opolski, gmina Tułowice, nadleśnictwo Tułowice
Położenie geograficzne: N 50° 37' 2,74"; E 17° 42' 17,48"

Rezerwat zlokalizowany jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu „Bory Niemodlińskie” oraz Obszaru Natura 2000 „Bory Niemodlińskie”, w odległości ok. 1 km na północ od wsi Szydłów. Celem ochrony rezerwatu jest zachowanie ekosystemu torfowiska. Dominującymi typami ekosystemów w granicach obszaru chronionego są ekosystemy leśne i ekosystemy torfowisk przejściowych. Na niewielkich areałach w południowej części rezerwatu, w miejscach po dawnej eksploatacji torfu, rozwinęły się warunki sprzyjające dla rozwoju ekosystemów torfowisk wysokich. Spośród zbiorowisk roślinnych największą powierzchnię zajmują zbiorowiska leśne, zaklasyfikowane jako wilgotny bór trzęślicowy. Spośród fitocenoz właściwych dla torfowisk przejściowych występuje tutaj zespół młaki turzycowej oraz wełnianki wąskolistnej. Flora naczyniowa liczy 50 gatunków. Spośród stwierdzonych taksonów rosiczka okrągłolistna i bagno zwyczajne podlegają ścisłej ochronie prawnej, a kruszyna pospolita ochronie częściowej. Rosną tu także gatunki uznawane za zagrożone w skali województwa opolskiego. Należą do nich nerecznica szerokolistna, tojeść bukietowa, przygiełka biała, mniszek błotny i rzęśl wielkoowockowa. Rezerwat „Złote Bagna” jest jedną z najważniejszych ostoi mszaków, zwłaszcza torfowiskowych, w województwie opolskim. Flora mszaków rezerwatu liczy 51 gatunków, w tym siedem gatunków wątrobowców oraz 44 gatunki mchów. Do szczególnie cennych składników brioflory należą gatunki objęte ochroną prawną (siedem gatunków ściśle i 10 gatunków częściowo chronionych) oraz gatunki zagrożone (ogółem pięć gatunków).

Czy wiesz, że…?

… Rosiczka okrągłolistna to owadożerna roślina torfowiskowa. Prowadzi ona fotosyntezę typową dla roślin, a owady są dla niej źródłem azotu – pierwiastka niezbędnego do rozwoju, lecz trudno dostępnego w torfowym podłożu. Wabi swoje ofiary błyszczącymi kroplami słodkiej cieczy, przypominającej rosę, które są wydzielane na szczytach włosków gruczołowych, porastających powierzchnie liści. Nazwa rośliny wywodzi się właśnie od tej „rosy”. Dzięki zawartości barwników antocyjanowych włoski te mają czerwonawy kolor, zwiększający ich atrakcyjność. Ofiara wchodzi na liść, po czym lepka substancja ją unieruchamia, a pułapka powoli się zamyka. Trwa to około trzech godzin. Wydzielany kwas mrówkowy zaczyna rozpuszczać ciało owada. Uwalniają się dzięki temu cząsteczki białka, które stymulują wydzielanie enzymów. Miękkie części ciała ofiary zostają strawione, a powstała z nich ciecz – bogata w substancje odżywcze, ulega wchłonięciu przez roślinę. Po strawieniu ofiary liść otwiera się, a pozostałości zwykle są zdmuchiwane przez wiatr.